เมื่อเลือกแล้วก็ต้องลุยตอน6: คัดเลือกสรรหาแบบเคาะประตูบ้าน

โดยดิลก ถือกล้า

          ในช่วงปี 2533-34 เป็นช่วงที่เศรษฐกิจไทยเริ่มเติบโตอย่างร้อนแรงก่อนเข้าสุ่ภาวะฟองสบู่แตกในปี 2539-40 มีการขยายกำละงการผลิต มีผลิตภัณฑ์ใหม่ๆที่ต้องส่งให้โรงงานทั้งทอผ้าและอุตสาหกรรมยานยนต์ ในช่วงนั้น การหาคนเป็นได้วยความยากลำบาก เพราะเราต้องการพนักงานในโรงงานที่จบม.6 เพราะที่นั่นจะใช้แรงงานที่ต้องฝึกทักษะสูง การหาคนเป็นไปไม่ได้ตามที่ต้องการของฝ่ายผลิตที่จะขยายโรงงาน ดังนั้น จึงมีการวางแผนที่จะลงเข้าหาตลาดแรงงานในแต่ละจังหวัดที่อยู่ใกล้ๆแถบอยุทธยาที่โรงงานตั้งอยู่ก่อน ซึ่งเป็นโจทย์ที่ท้าทายมากสำหรับข้อจำกัดเวลานั้น และเนื่องด้วยข้อจำกัดของคน ผู้เขียนจะต้องไปคนเดียว สิ่งที่ผู้เขียนต้องวางแผนและเตรียมการอย่างดี ก็คือ กระบวนการในการประชาสัมพันธ์ กระบวนการในการติดต่อ กระบวนการในการคัดเลือกต้องชัดเจน และแม่นยำตรงเวลา เอกสารต้องพร้อม โดยการดำเนินการก็ทำดังนี้

1. การติดต่อ ยิงตรงเข้าหาแรงงานจังหวัด และวิทยาลัยการอาชีพ เพื่อขอประชาสัมพันธ์ด้วยโทรศัพท์ แล้วส่งเอกสารเกี่ยวกับบริษัทและสวัสดิการที่ดึงดูด เป็นข้อได้เปรียบของบริษัทนี้คือมีสวัสดิการหอพักให้กับพนักงาน ดังนั้น เราจะเน้นจุดขายเรื่องที่พักมาก เพราะจะได้ทั้งความมั่นใจจากพ่อแม่ของผู้สมัคร แล้วขอให้แรงงานจังหวัดและวิทยาลัยการอาชีพช่วยประชาสัมพันธ์ด้วย

2. กระบวนการคัดเลือก ต้องทำเป็นสองขั้นตอนคือ ขั้นตอนแรก การไปสัมภาษณ์แบบคร่าวๆ ดูความพร้อมที่จะเข้าทำงาน แล้วก็ตัดชื่อกันตอนนั้นเลย ดดยให้ผู้สมัครรอฟังผล แล้วแจ้งแกผู้สมัครว่าให้เขาเดินทางไปที่ทำงานอย่างไร โดยให้เขาเก็บตั๋วโดยสารไปเบิกกับเรา แล้วเราให้คำมั่นว่าเราจะดูแลเรื่องที่พักให้กับเขาพร้อมทั้งเงินเบี้ยเลี้ยงในระหว่างที่เขามาทำการทดสอบจริง แล้วเมื่อเขาที่โรงงานก็เข้าสู่ขั้นตอนการคัดเลือกขั้นที่สองคือ เข้ากระบวนการทดสอบเต็มรูปแบบ จากนั้น ไม่ไว่าคนที่ได้หรือไม่ได้ เราก็จะจ่ายค่ารถให้เดินทางกลีบไป โดยคนที่ได้เมื่อเขาไปแล้วกลับมา เราก็ให้ค่าเดินทางขาทำงานมาอีกครั้งด้วย
 
          วิธีการนี้ กรณีเป็นจังหวัดไม่ไกลกัน หากวางแผนดีๆก็จะไปทั้งสองแห่ง ซึ่งคุ้มกับการออกเดินทาง โดยผู้เขียนทำอย่างนี้ได้ไม่นานบริษัทอื่นๆก็เริ่มออกตามไปด้วยวิธีการเดียวกัน ทำให้ก็ต้องไปตระเวณถึงภาคอีสาน ในเวลานั้น ผู้เขียนได้ไปเคาะประตูบ้านหาคนมาแล้วแทบทุกจังหวัดของภาคอีสาน

          สิ่งหนึ่งที่ได้ติดตัวมานอกจากได้คนมาทำงานตามที่ต้องการแล้ว ยังได้เครื่อข่ายความสัมพันธ์จากข้าราชการ อาจารย์ในพื้นที่หลายท่านซึ่งได้ให้ความเอ็นดู และช่วยเหลือมาอย่างต่อเนื่อง ซึ่งผู้เขียนก็ขอขอบพระคุณทุกท่านมา ณ ที่นี้ด้วย

          ประสบการณ์ในช่วง 2-3 ปีที่ต้องหาคนแบบความหาทุกหย่อมย่านแบบนี้ ทำให้ต้องเดินทางไปในที่ที่ไม่เคยไป จึงได้ทำให้ผู้เขียนเกิดการเรียนรู้หลายต่อหลายอย่างแบบที่ไม่อาจหาได้ในหนังสือเล่มใด